Zarejestruj się | Zaloguj się
 
 
 
 

SHEYBAL Adam (1894 - 1965)

 

Przedwojenny inteligent (major Wojska Polskiego, rozpoczęte studia prawnicze we Lwowie) z pasją fotograficzną. Zamieszkał w 1946 roku w Gliwicach. Tutaj podjął pracę m.in. w Biurze Projektów Przemysłu Chemicznego, do którego w 1951 r. trafił również Jerzy Lewczyński. Przyjaźń tych dwóch osób wyznaczyła ścieżkę jednego z głównych nurtów tego, co nazywamy fenomenem fotograficznego środowiska gliwickiego. Miał on wówczas charakter ruchu amatorskiego, ale w 1951 r. zaowocował powstaniem w Gliwicach oddziału Polskiego Towarzystwa Fotograficznego. Ci amatorzy jednak nie byli wcale nieprofesjonalni. Adam Sheybal przed wojną organizował w Warszawie wspólną wystawę fotografii z Henrykiem Wojciechowskim (1932), jego fotografie ilustrują przewodniki Mieczysława Orłowicza, a także znalazły się w „Almanachu fotografii polskiej” (1932). Stworzył wiele znakomitych fotografii, na których przyroda, niebo, chmury stanowiły temat zasadniczy. W latach 1956 - 1960 stopniowo wyzwalał się z poprzednio przyjętych zasad estetycznych na rzecz rozwiązań ekspresyjnych i dynamicznych. Fotografował stare odrapane podwórka i ściany przypominające wzory włoskiego neorealizmu, a także sceny uliczne, będące doskonałym reportażem okresu socrealizmu. Powoli wykształcał podejście oparte na geometryzacji brył i cieni, stawał się zwolennikiem rozwiązań formalnych, podkreślających znaczenie światła w modelowaniu brył budynków.